Zakupiwszy bilet na dworcu, statystyczny Kowalski nie traci wiary w PKP nawet wtedy, gdy na starcie pociąg ma 30 minut opóźnienia. W końcu następne 9 i pół tygodnia godziny (według rozkładu, pociąg pokonuje trasę ze średnią prędkością 59,4 km/h), statystyczny Kowalski spędzi rozparty jak burżuj w wygodnym , szerokim fotelu.

Rozsiadłszy się wreszcie w owym fotelu, statystyczny Kowalski przystępuje do zagospodarowywania otaczającej go przestrzeni książką, kanapkami, termosem z ciepłą herbatą, telefonem … gdy nagle oko statystycznego Kowalskiego napotyka na niepozorną nalepkę na drzwiach przedziału.
-What the fuck ? – zastanawia się przez moment statystyczny Kowalski (bo w końcu jest człowiekiem inteligentnym i wykształconym, więc zdarza mu się zastanawiać również w obcych językach). – Przecież niezbyt uprzejma kasjerka nie wspominała nic o możliwości rezerwacji miejsc – uspokojony tą myślą, statystyczny Kowalski oddaje się czytaniu książki, jedzeniu kanapek, popijaniu ich gorącą herbatą, słuchaniu radia z telefonu i pobieżną obserwacją współpasażerów, sukcesywnie zajmujących pozostałe z sześciu miejsc.

Jednak wszystko co dobre kiedyś się kończy. Wiara statystycznego Kowalskiego w wartość własnej inteligencji i wykształcenia, ale przede wszystkim w jakość świadczonych przez PKP usług, kończy się w Ciechanowie, gdy do sześcioosobowego przedziału wtacza się siódmy pasażer nostromo. Siódmy pasażer dzierży w dłoni bilet z fakultatywną rezerwacją na miejsce zajmowane przez statystycznego Kowalskiego.

Statystycznemu Kowalskiemu nie pozostaje nic innego, jak wstać, uśmiechnąć się przepraszająco, pozbierać klamoty i udać się z nimi na korytarz, gdzie tłoczą się już inni pasażerowie, którzy nie zarezerwowali sobie fakultatywnie miejsca, za które zapłacili. Kolejne kilka godzin statystyczny Kowalski spędza na kucaniu w korytarzu, wdychaniu dymu papierosowego, próbach czytania książki, ale głównie na biciu się z myślami, galopującymi przez jego głowę, z których „o żesz Wasza kurwa mać” należy do najłagodniejszych.

Na szczęście statystyczny Kowalski ma możliwość zwrotu części ceny biletu – całych jedenastu polskich złotych.

Ale i tu nie jest łatwo. Zwrotu można dokonać wyłącznie na kartę, którą płacono za bilet (na szczęście to statystyczny Kowalski płacił, więc ma ją przy sobie) i wyłącznie po okazaniu paragonu (na szczęście statystyczny Kowalski go nie wyrzucił). Problem pojawia się, gdy statystyczny Kowalski chce dostać z powrotem bilet, na dowód, że odbył podróż. Niestety kasjerka nie może oddać biletu, bo potrzebuje go do rozliczenia zwrotu – nie może też zrozumieć, że statystyczny Kowalski potrzebuje go do rozliczenia podróży. Prośba o wydruk biletu ze skorygowaną ceną spełza na niczym, bo system nie przewiduje takiej opcji – kasjerka może jedynie przepisać ręcznie na kartkę dane z biletu i podbić to pieczątką, co też czyni.
Wot, tjechnika – jak mawiają bracia Rosjanie.

Morał z tej historii jest taki – jak chcesz jechać Tanimi Liniami Kolejowymi, to – po pierwsze – nie ufaj kasjerkom i pytaj je o wszystko, co Ci tylko przyjdzie do głowy, o rzeczy najbardziej i najmniej oczywiste. Po drugie – na wszelki wypadek kupuj bilet w drugiej klasie – jak siądziesz, to już Ci nikt nie podskoczy, a jak masz stać, to lepiej za 60 polskich złotych, niż za 92.

A Polskie Koleje Państwowe statystyczny Kowalski pozdrawia serdecznie środkowym palcem i życzy im wszystkich plag egipskich. Na raz.